Siódmy odcinek z cyklu Pod paragrafem, wspólnej inicjatywy Pierwszego Magazynu Marketingu i Sprzedaży Brief oraz kancelarii Stopczyk & Mikulski i Stowarzyszenia Wytwórców Produktów Markowych ProMarka.

Kosmetyki

Podstawowym aktem prawnym regulującym problematykę dotyczącą kosmetyków jest Ustawa z dnia 30 marca 2001 roku o kosmetykach (UoK). W rozumieniu UoK kosmetykiem jest każda substancja lub preparat przeznaczone do zewnętrznego kontaktu z ciałem człowieka: skórą, włosami, wargami, paznokciami, zewnętrznymi narządami płciowymi, zębami i błonami śluzowymi jamy ustnej, których wyłącznym lub podstawowym celem jest utrzymanie ich w czystości, pielęgnowanie, ochrona, perfumowanie, zmiana wyglądu ciała lub ulepszenie jego zapachu.

• Istotne, z punktu widzenia wymagań dotyczących dopuszczalnego zakresu informacji oraz oznaczania kosmetyków, są postanowienia art. 4 oraz art. 6 UoK. Zgodnie z ich brzmieniem, kosmetyk wprowadzony do obrotu, używany w zwykłych lub w innych dających się przewidzieć warunkach, z uwzględnieniem w szczególności jego wyglądu lub prezentacji, oznakowania, wszystkich instrukcji użycia oraz innych wskazówek lub informacji pochodzących od producenta, nie może zagrażać zdrowiu ludzi.
• Ponadto, opakowanie kosmetyku powinno być oznakowane w sposób widoczny i czytelny, metodą uniemożliwiającą łatwe usunięcie oznakowania. Powinno również zawierać, w szczególności, nazwę handlową kosmetyku, imię i nazwisko lub nazwę i adres producenta, a także nazwę państwa, jeżeli kosmetyk jest produkowany poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw członkowskich Unii Europejskiej (informacje te mogą być skrócone, pod warunkiem, że umożliwiają identyfikację producenta), ilość nominalną kosmetyku w opakowaniu w jednostkach masy lub objętości w momencie pakowania.

Obowiązek umieszczania informacji dotyczących ilości nominalnej kosmetyku w opakowaniu w jednostkach masy lub objętości w momencie pakowania, nie dotyczy: opakowań zawierających mniej niż 5 gramów lub 5 mililitrów, bezpłatnych próbek i opakowań jednorazowego użytku, stosowanych zwyczajowo opakowań zbiorczych, na których nie podaje się masy i objętości, jeżeli informacje te znajdują się na opakowaniach jednostkowych umieszczonych w tych opakowaniach zbiorczych; przy czym opakowania zbiorcze muszą zawierać czytelną informację o liczbie opakowań jednostkowych, chyba że liczba opakowań jednostkowych jest dobrze widoczna z zewnątrz lub wyroby są sprzedawane pojedynczo.

Papiery wartościowe

Zasady dotyczące reklamy papierów wartościowych określone zostały w Uchwale nr 410 Komisji Papierów Wartościowych z 13 października 1994 roku w sprawie reklamy na rynku papierów wartościowych. Uchwała ta określa wymagania, którym odpowiadać powinny informacje zawarte w materiałach reklamowych zachęcających do inwestowania w papiery wartościowe oraz do nabywania jednostek uczestnictwa w funduszach powierniczych. Informacje takie powinny opierać się na faktach dotyczących sytuacji emitenta lub funduszu powierniczego, nie powinny pomijać istotnych informacji w celu wywołania wrażenia, że osiągnięcie zysku przez inwestorów jest korzystniejsze. Nie powinny również zawierać prognoz zysku, jaki mogą osiągnąć inwestorzy w wyniku inwestycji papierów wartościowe lub w jednostki uczestnictwa, a także nie powinny sugerować, że zysk taki zostanie przez inwestora osiągnięty. Ponadto, informacje podawane do publicznej wiadomości w związku ze sprzedażą papierów wartościowych na publicznym rynku pierwotnym lub w pierwszej ofercie publicznej, a także w związku z zamiarem przeprowadzenia takiej sprzedaży powinny zostać opatrzone w oświadczenie, że pełna informacja o emitencie i emisji jest zawarta w prospekcie emisyjnym lub w memorandum informacyjnym, wraz ze wskazaniem miejsc, w których dostępny jest prospekt lub memorandum.